Gedichten Stephanie

Gedichten Stephanie Gedichten geschreven tijdens mijn proces

Papa’s engel

Ik was nog maar een kind Ik snapte dood niet eens
Ik verloor mijn papa zo ineens
Ik was nog maar een kind

Ik was nog maar een kind
Ik kende geen duisternis
Ik wist niets van eenzaamheid
Ik was nog maar een kind

Ik was nog maar een kind
Ik verstopte mijn tranen en gemis
Ik moest door met overleven
Ik was nog maar een kind

Ik was nog maar een kind
Ik zette mijn gevoel opzij
Ik bouwde muren om te verstoppen
Ik was nog maar een kind

Nu vele jaren later
Wordt mijn muur broos
Ik kan nu pas huilen
Om mijn overleden pa

In liefde stort ik tranen
Pijn vloeit uit mijn hart
Diep geraakt van binnen
Maar ik, ik ben papa’s engel


Na de allerlaatste Bomen voor het leven-dag in 2015 schreef N.M. het volgende gedicht.
Een bijzondere samenvatting van een emotionele dag.

Eikpunt

Één minuut stilte
herdenken en gedenken
velen verloren

lopen over paden
duizenden bomen
nog één plek open

gapend gat wordt
gevuld met wortels
plonzend zand

laatste woorden
verborgen
uit het zicht

de takjes
dragen harten
langzaam omhoog

elk seizoen
weer dichter
naar de hemel

4 stenen
voor elk één
samen sterk

water uit het dal
de verbinding gemaakt
groei maar

nieuw leven
neemt het oude mee
naar boven

het gemis nu openbaar
diepgeworteld
in weer en wind

het is goed zo
de weg vervolgd
herinneringen blijvend

die naam
zo van waarde
op glas vereeuwigd

2 harten
één aan elke kant
verbondenheid

levend en overleden
van overleven
naar voortleven

stapje voor stapje

N.M.  28-11-2015


Voor rouwen bestaat geen protocol 

Voor rouwen bestaat geen protocol
Ieder gaat het op zijn eigen manier aan
Soms duurt het maar heel even
Bij mij al 3/4 van mijn leven

Mijn papa is te jong dood gegaan
Ik was 14 jaar, hoe kan een kind dat aan
Plotsklaps veranderde mijn leven
Ik ging maar door en door en door om te overleven

Ik stopte alles weg en wilde mijn pijn niet voelen
Tot slot bleef ik eenzaam staan, bouwde hoge muren
Nee, echt met mij gaat alles goed ik kan het leven best wel aan
Ik leek zo vrolijk en zo sterk, maar diep vanbinnen was er iets vreemds

Steeds botsingen met hoge muren
Er overheen klimmen en dan keer op keer een val
Ik ging steeds minder van mezelf begrijpen
Ik trok mij terug en wilde niemand meer zien

Momenten dat ik wel kon aangeven wat er was
Voelde ik me onbegrepen, kom ik hier wel vandaan
Ik liep steeds weer op mijn tenen
Ik kon de wereld en mijn overleven net aan bijbenen

Achter dat inmiddels grote kind bleef een meisje schuilen
Ze kwam er soms uit als een clowntje tot ook dit niet meer paste
Ik was niet vrolijk zoals een clowntje hoort te zijn
Intens verstopt verdriet alleen ik voelde de stekende pijn

Nooit doorgehad wat het zou kunnen zijn
Leven met tegenzin, verdriet, onbegrepen en pijn
Altijd op mijn hoede zijn en de lat steeds hoger leggen
Misschien zou mijn papa dan wel trots zijn

Met angst en pijn keer ik terug in de tijd
Begrijpen dat ik niet vreemd ben maar een slachtoffer van de tijd
In mijn knokken heb ik veel bereikt al voelt de strijd vaak als falen
Niet nodig lieve Steef, je hebt kwaliteiten ontwikkeld waar je trots op moet zijn

Verlaat Verdriet is niet fijn je moet keer op keer door veel pijn
Steeds weer nieuwe ontdekkingen, boosheid, woede, verdriet en pijn
Maar ook was er af en toe een kleine glimlach voor mijn lieve pa
Ik heb een bijzondere vader het liefst zou ik dat met iedereen delen

Helaas is ook dit vaak een eenzame strijd
Geen arm om mij heen, afkeuring en ergernis van mijn eigen moeder
Het had zo veel mooier kunnen zijn als ze er voor open had gestaan
We verdriet konden delen en praten over papa of het de normaalste zaak was

Ik heb gekozen om de strijd zelf door te zetten
Ik heb zo veel jaar zonder haar moeten vechten
Ook als een moeder alleen met een dochter overblijft en beiden een andere weg nemen 
Ook voor moeders bestaat er voor rouwen geen protocol.


Onder moeders vleugels

Papa is dood en ik moest het verder met mijn moeder doen.
Ik probeerde de wereld te ontdekken onder haar vleugels.
Wist ik veel dat die vleugels van haar jaren later zo veel pijn zouden doen.
Ik deed ook maar wat ik kon, een ware survival onder moeders vleugels.

Ik ging gewoon naar school haalde achter elkaar diploma’s op het mbo en hbo.
Het was zo’n appeltje eitje en ik gaf mij voor een volgende hbo-studie op.
De vleugels van mijn moeder leken bescherming te geven.
Jaren later zit ik klem, vastgeroest onder moeders vleugels.

Voor iedereen leek het zo mooi hoe wij verder gingen.
Bijna hand in hand samen verder vlogen.
We leken voor de buitenwereld een prachtig stel.
Toch onder moeders vleugels was het vaak een hel.

We vlogen niet dezelfde kant op en ook niet een beetje langs elkaar.
Zij nam haar eigen weg en vluchtte.
En ik, ik bungelde en slingerde alle kanten op.
Liet los en moest mijn eigen weg der overleving kiezen.

Nee, niet meer onder moeders vleugels.
Ik was een jong vogeltje verlaten door haar papa en mama.
Ik kwam dagelijks terug in het nest. Maar dat nest, waar was dat nou?
De harde vogelwereld, eten en vluchten in mijn eigen warme nest.

Zo kon ik jaren leven, al deed het steeds weer pijn.
Ik dacht het hoort zo, onder moeders vleugels, wist ik veel.
Ik werd groter en paste mij aan, het leek allemaal zo gelukkig.
Maar van binnen deed het vreselijk veel pijn.

Moeders vleugels waren van plastic. Ze gingen aan en uit.
Precies aan als er mensen waren, precies uit als we alleen waren.
En nu dat besef ‘er was nooit iets’ onder moeders vleugels.
Alleen mijn pijn en vreselijk veel verdriet.

Het jonge vogeltje zonk in haar verdriet.
Probeerde van alles tot niets meer hielp.
Onbegrepen en vol pijn.
Eenzaam leven onder een veertje van moeders vleugels.

Zelf de strijd aangaan om wat terug te winnen.
Ontdekkingen waar ik zo vaak versteld van sta.
Pijn en verdriet als moeders vleugels van ijzer blijken te zijn.
Koud, kil en gevoelloos.

18/7/2015