Geplaatst in Aanmelden, Magazine, Schrijfwerk, Symposium, Verlaat Verdriet, Workshop, ZEER, ZEER verbonden

ZEER verstandig,…

Op Facebook zie ik een berichtje van iemand die ik ken uit een hele zware periode afgelopen jaar. Tegelijkertijd kwam er een herinnering op Facebook voorbij dat ik blij was dat ik bij een werkgever weg ging en voor even een nieuwe baan had. Helaas sprak de oude werkgever zich leugenachtig uit waardoor ik de baan niet kon behouden. Blij dat ik het proces destijds aan ben gedaan en deze werkgever is ernstig op zijn vinger getikt.

Daarna volgde een zeer heftige periode zowel in mijn verlaat verdriet als de enorme knauw die ik moest verwerken van mijn baanverlies. Dat een mens zo back to basic kon gaan heb ik mij nooit beseft. Dat het terugvechten nog harder is, is pure realiteit.

Zo’n proces heeft meerdere keerzijden. Ik heb een enorme groei meegemaakt tussen mijn moeder en mij. Nooit verwacht en toch gekomen. Een groot voordeel van een opname. Ik heb mijzelf beter leren kennen en sta nog bewuster in mijn leven. Terwijl ik dit schrijf bedenk ik mij dat het ook een enorme valkuil is.

Ondertussen schreef ik de afgelopen anderhalf jaar een boek. Deze ligt nu bij de uitgever die ook het ZEER magazine druk. Mijn wens was en is nog steeds om op de boekentafel te liggen tijdens het symposium. De realiteit komt steeds dichterbij.

Naast herstel van mijn opname, het verlaat verdriet proces, en het schrijven van mijn boek heb ik de afgelopen 6 maanden ook deel mogen uitmaken van een heel vrijwilligersteam die het symposium ZEER organiseert. Van te voren had ik niet gedacht dat er zo veel werk in zou gaan zitten. Inmiddels is het niet alleen meer de website, maar heb mij de afgelopen 3 maanden ook ingezet dat de aanmeldingen voor alle workshops in goede banen geleidt worden en de vele honderden vragen beantwoord.

Soms lijkt het organiseren van een symposium voor de buitenwereld een eenvoudig iets, maar achter de schermen wordt (bijna) dag en nacht aan ZEER gewerkt. Daar heb ik mij als webmaster ook flink op verkeken. Altijd kan iets beter of duidelijker. Toch ben ik iedereen nog steeds dankbaar dat ik deze mogelijk heb gekregen. Het is zo waardevol voor mijn proces.

Misschien is het nu ook niet zo gek dat de man met de hamer afgelopen week is langsgekomen. Ik zit aan mijn taks en dat doet ZEER. Het is wederom zeer pijnlijk om geconfronteerd te worden met een beperking en mij te realiseren dat ik er in mijn proces nog niet ben, hoe graag ik ook zou willen. Het leven bestaat uit vallen en opstaan.

De komende 2 weken is het de puntje op de i zetten. Maar voordat het zo ver is moet ik van Titia verplicht rust houden. Ik probeer dit zo veel mogelijk. Vooral door heel veel te slapen en proberen ‘niets’te doen. ZEER lastig voor iemand die altijd bezig wil zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.